Ααα, σε αυτό το ΦΕΣΤ είχαμε λίγο άγχος η αλήθεια είναι. Πριν ανοίξουμε τις πόρτες έβρεχε πολύ. Με αποτέλεσμα να είμαστε στα παρασκήνια και να κάνουμε τελετές της βροχής αλλά για να σταματήσει.
Εκείνη τη στιγμή, γεννήθηκε και η ιδέα για το Γουΐντερ ΦΕΣΤ που θα επακολουθούσε.
Τελικά η βροχή σταμάτησε κι έτσι νοσταλγήσαμε τα θερινά καφενεία με τις Κανβινήτισσες,
ταξιδέψαμε μέχρι τα Ηπειρώτικα χωριά με τα Ματζούνια,
χαιρετίσαμε το Αιγαίο με τη Θαλασσινή Πάροδο,
και πήραμε κουράγιο να βγάλουμε τον χειμώνα με την μπάντα της Ανδριάνα Αχιτζάνοβα.
Χαϊλάιτ της βραδιάς ότι τολμήσαμε να μην παίξουμε το “να το πω να μην το πω” και αρχίσατε να το τραγουδάτε μόνοι σας στο τέλος.
